Përndjekja e mjeshtrit | Alexandra David-Néel

Në atë kohë dishepulli kaloi përmes gjithë vendit në kërkim të mjeshtrit të paracaktuar. Ai dinte vetëm emrin e tij: Talika, e dinte që ishte i domosdoshëm. E përndoqi nga qyteti në qytet, por gjithmonë ishte një hap pas.
Një mbrëmje, ashtu i uritur siç ishte, troket në portën e një shtëpie dhe kërkon ushqim. Prej saj del një i dehur, dhe me zërin prej pijaneci i ofron verë. Dishepulli refuzon, madje zemërohet së tepërmi. E gjithë shtëpia zhduket përpara syve të tij dhe ai mbetet i vetëm në mes të fushës; i dehuri i rrëfehet: unë isha Talika.
Një herë tjetër, një fshatar i kërkoi ndihmë për të groposur një kalë të ngordhur; i neveritur, dishepulli largohet pa ia hedhur sytë fare. Nga pas dëgjon një zë tallës: unë isha Talika.
Në një rruginë në një qafë mali, një burrë po tërhiqte prej flokësh një grua. Dishepulli i sulet të krisurit dhe arrin të lirojë gruan nga duart e tij. Befas e gjen veten fillikat dhe si gjithmonë një zë nisi ta shoqëronte: unë isha Talika.
Mbërrin një pasdite në varreza; sheh aty një burrë të strukur pranë një zjarri ku digjeshin mbetje njerëzore; e kupton, bie në gjunjë, merr këmbët e mjeshtrit dhe vendos kokën në to. Këtë herë Talika nuk zhduket.