Ulrika | Jorge Borges

Ai e nxori shpatën Gram dhe e la të zhveshur midis tyre.

Saga e Volsungëve, 29.

Rrëfimi im do t’i qëndrojë besnik së vërtetës ose, gjithsesi, asaj që kujtesa ime e ruan si të vërtetë, gjë që është e njëjta gjë. Ngjarjt ndodhin pak kohë më parë, por unë e di se zakoni letrar është gjithaq dhe zakon i shtimit të hollësive rrethanore dhe i nënvizimit të pikave kulmore. Dëshiroj të tregoj për takimin tim me Ulrikën (mbiemrin s’ia mësova dot, dhe me gjasë, s’do t’ia mësoj kurrë) në qytetin e Jorkut. Rrëfenja do të përftojë një natë dhe një mëngjes.

Do ta kisha më të lehtë të thoja se për të parën herë e pashë pranë Pesë Motrave të Katedrales së Jorkut, atyre vitrazheve, të cilat, të dëlira prej çdo shëmbëlltyre, i nderonin ikonoklasët e Kromuellit, por e vërteta është se ne u takuam në sallën e vogël të pritjes së Bujtinës së Veriut, e cila ndodhet jashtë mureve të qytetit. Ne qemë një grusht njerëz, dhe Ulrika na kishte kthyer shpinën. Dikush i ofroi një pije, por ajo e refuzoi.

• Unë jam feministe, – tha. – Nuk më pëlqen të shkërbej burrat. E kam zët duhanin dhe alkoolin e tyre.

Vërejtja ishte e mrehtë, dhe pas mendimit tim nuk ishte hera e parë që e përdorte. Më vonë zbulova se kjo nuk ishte një prej fjalëve tipike të saj, por jo gjithmonë na shëmbëllen ajo që themi. Tha se kish mbërritur me vonesë në muze, por se e kishin lënë të hynte kur patën mësuar se qe norvegjeze.

Një nga të pranishmit vërejti: – Nuk është hera e parë që norvegjezët futen në Jork.

• E vërtetë, – ia ktheu ajo. – Dikur Anglia qe e jona, por ne e humbëm – gjithnjë nëse ndokush mund të ketë apo të humbasë diçka.

Në këtë shenjë kohe unë hodha sytë mbi të. Një varg i Blejkut flet për vajza prej argjendi të butë apo prej ari të ashpër, po tek Ulrika qenë trazuar ar e butësi së toku. Ajo ishte shtatlartë dhe e hajthme, me mise të mprehta dhe sy të përhimë. Më tepër se fytyra, mua më la mbresa pamja e saj e mistertë. Ajo buzëqeshte lirshëm, dhe dukej sikur buzëqeshja e veçonte nga të tjerët. Ishte e veshur në të zeza, një gjë kjo e çuditshme për banorët e veriut, të cilët orvaten të gjallërojnë mjedisin e zymtë përreth me ngjyra të ndezura. Ajo fliste një anglishte të gjallë dhe të saktë, duke i rrokullisur lehtas r-të e saj. Unë nuk jam ndonjë vëzhgues kushedi se çfarë; këto i zbulova ca e nga ca.

U prezantuam. I thashë se isha profesor në Universitetin e Andeve, në Bogota. I shpjegova se isha kolumbian.

Ajo më pyeti e menduar: – Ç’do të thotë të jesh kolumbian?

• Nuk e di, – iu përgjigja. – Është një akt besimi.

• Njësoj si të jesh norvegjez, – pohoi ajo.

Nuk mund të sjell ndërmend gjë tjetër prej atyre sa u thanë atë natë. Të nesërmen zbrita herët në dhomën e ngrënies. Nëpër dritare pashë se kishte rënë borë; shqopishtat qenë shuar nën dritën e mëngjesit. Qemë të vetmit aty. Ulrika më grishi në tryezën e saj. Më tha se i pëlqente të dilte fillikat për shëtitje.

Duke ndërmendur një shaka të Shopenhauerit, ia ktheva: – Edhe mua. Kështu që mund të shëtisim bashkë.

Dolëm nga bujtina mbi borën e saporënë. S’ndihej as edhe një shpirt përqark. Propozova të shkonim në Thorgejt, pak milje përposh lumit. E di se tashmë kisha rënë në dashuri me Ulrikën; mund të mos kem dashur kurrë ndonjë tjetër njeri pranë.

Papandehur dëgjova ulërimën e largët të një ujku. Kurrë më parë s’kisha dëgjuar ulërimë ujku, por e dija që qe ujk. Ulrika s’u ndje fare.

Një grimë më vonë më tha, si të mendonte me zë: – Ato pakëz shpata që pashë dje në Katedralen e Jorkut më prekën më shumë se sa anijet e mëdha në muzeun e Oslos.

Rrugët tona qenë kryqëzuar. Atë natë Ulrika do të vazhdonte udhëtimin e saj për në Londër, kurse unë për në Edinburg.

• Në Oksford Strit, – më tha, – do të ndjek gjurmët e De Kuinsit në kërkim të Anës së tij, të bjerrë midis turmave të Londrës.

• De Kuinsi reshti së kërkuari, – ia ktheva. – Po unë jo, gjatë gjithë jetës sime.

• Ndoshta e keni gjetur atë, – tha Ulrika me gjysmë zëri.

E kuptova se nuk isha privuar nga të papriturat, ndaj dhe e putha në gojë e në sy. Ajo u tërhoq me vendosmëri, por butësisht dhe pastaj tha: – Do të bëhem e juaja në Bujtinën e Thorgejtit. Deri atëherë, ju kërkoj të mos më prekni. Është më mirë kështu.

Për një beqar të shkuar në moshë, propozimi për dashuri është një dhuratë e papritur. Mrekullia ka tagër të vendosë kushte. Ndërmenda rininë time në Popajan dhe një vajzë në Teksas, po aq e bukur dhe e hajthme sa Ulrika, e cila dikur ma refuzoi dashurinë e saj.

Nuk bëra gabimin e përhershëm ta pyesja Ulrikën në më donte. E kuptova se kjo nuk ishte as hera e saj e parë, dhe as e fundmja. Aventura, me gjasë e mbramja për mua, qe një nga të shumtat e asaj pasueseje të shkëlqyer dhe të vendosur të Ibsenit. Dorë për dore ne vazhduam rrugën.

• E gjithë kjo më shëmbëllen me një ëndërr, dhe unë nuk ëndërroj kurrë, – thashë.

• Si ai mbreti që s’shihte ëndrra, derisa një magjistar e vuri në gjumë në një thark derrash, – u gjegj Ulrika. Pastaj shtoi: – Dëgjo. Një zog po bëhet gati të këndojë.

Një a dy çaste më vonë dëgjuam këngën.

• Në këto vise, – thashë, – besojnë se njeriu që është me një këmbë në varr shikon të ardhmen.

• Edhe unë jam me një këmbë në varr, – tha ajo.

E vështrova i çmerituar. – Le t’i biem përmes pyjeve, – e nxita. – Do të arrijmë më shpejt në Thorgejt.

• Pyjet janë të rrezikshëm, – ma ktheu.

Çamë nëpër shqopishta.

• Do të doja që ky çast të zgjaste përgjithnjë, – murmurita.

• “Përgjithnjë” është një fjalë e ndaluar për një burrë, – ma ktheu Ulrika dhe, për ta zbutur një çikë këtë pohim, kërkoi që t’ia thoja edhe njëherë emrin.

• Havier Otalora, – i thashë.

U përpoq ta shqiptonte, por nuk ia doli. Njëlloj dështova dhe unë me emrin Ulrikë.

• Do të të quaj Zigurd, – tha ajo buzagaz.

-Po të jem unë Zigurd, – ia ktheva, – ti do të jesh Brynhilda.

Ajo kishte ngadalësuar çapet.

• A e njeh sagën? – e pyeta.

• Sigurisht, m’u përgjigj. – Rrëfenjë tragjike e plaçkitur nga gjermanët në ato Nibelunget e tyre të vona.

Pa dashur të zgjatesha më shumë në këtë pikë, u përgjigja: – Brynhildë, ti po ecën a thua se dëshiron që një shpatë të ndehet midis nesh në shtrat.

Papandehur u gjendëm përpara bujtinës. Nuk u habita që kjo quhej Bujtina e Veriut.

Që nga maja e shkallëve, Ulrika më pyeti: – A e dëgjon ujkun? Tanimë nuk ka ujqër në Angli. Nxito.

Duke u ngjitur për në katin e sipërm, vura re se muret ishin veshur me letër sipas stilit të Uilliam Morrisit, në një të kuqe të mbyllur, ku ndërthureshin fruta e zogj. Ulrika bëri përpara. Dhoma e muzgulluar qe e ulët dhe me tavan të pjerrët. Krevati ishte përsëritur mbi një pasqyrë të irnosur, kurse mogani i lustruar më ndërmendte pasqyrën e Shkronjës. Ndërkohë Ulrika ishte zhveshur. Më thirri në emër – Havier. E ndjeva se dëbora qe dendësuar. Tani nuk ekzistonin më as pasqyrat dhe as orenditë. Nuk kishte shpatë midis nesh. Koha rrëshkiste si rërë. Në terr, ashtu e vjetër siç është, dashuria rridhte, dhe për të parën dhe të mbramen herë unë zotëroja shëmbëlltyrën e Ulrikës.