Zhyl Renard | Flokëkarrotëza

Pulat

-Vë bast, – tha zonja Lepik, – se Honorina, përsëri ka harruar të mbyllë kotecin.
Ka të drejtë. Mjafton të shohësh nga dritarja. Poshtë, në fund të oborrit të madh, duket çatiza e kotecit, e cila pret katrorin e zi të deriçkës së hapur.
-Feliks, po sikur ti, të shkoje ta mbyllje? – i tha zonja Lepik, më të madhit të tre fëmijëve.
-Unë, nuk jam këtu për t’u marrë me pulat – thotë Feliksi, ky djalosh i zbehtë, dembel dhe frikan.
-Po ti, Ernestinë?
-Oh! Mami, por unë kam shumë frikë!
Vëllaçkoja i madh, Feliksi dhe motërza Ernestinë ngrene kryet me zor për t’u përgjigjur. Ata lexojnë, tejmase të interesuar, me bërrylat mbi tavolinë, gati me ballet ngjitur.
-Zot, sa hutaqe jam! – thotë zonja Lepik. Harrova Flokëkarrotëzën.
Me këtë emër ledhatar, ajo i drejtohet të fund-lindurit, me flokë të kuqe dhe fytyrëz me quka. Flokëkarrotëza që po hallakatet nën tavolinë, shtriqet dhe thotë me ndrojtje:
-Por mama, dhe unë kam frikë.
-Si? – përgjigjet zonja Lepik, – Një goxha djalosh si ti. Luaj këmbët, të keqen!
-E dimë: ai është i patrembur si një cjap, – thotë motërza Ernestinë.
-Nuk i trembet asgjëje dhe askujt – thotë Feliksi, vëllaçkoja i madh.
Këto lavdërime i japin zemër Flokëkarrotëzës dhe nga sikleti se mos tregohet i padenjë për to, përpiqet të luftojë burracakërinë e tij. Për ta inkurajuar përfundimisht, e ëma i premton një shuplakë.
-Të paktën, njëri nga ju të më bëjë dritë.
Zonja Lepik ngre supet, Feliksi qesh me përbuzje. Mëshirëmadhja Ernestinë merr një qiri dhe shoqëron vëllain e vogël deri në fund të korridorit.
-Do të pres këtu – thotë ajo.
Por ikën nga sytë këmbët e tmerruar, se një erë e fortë i fiku qiririn. Flokëkarrotëza, me të pasmet ngjitur në derë, me këmbët e mbështetura fort, fillon dridhet mes reve. Ato janë aq të ngushta, sa i duket vetja i verbër. Një fërtymë e mbështjell si një cohë e ngrirë për ta tërhequr. Dhelprat, ujqërit, ndoshta a nuk do e grricnin në gishtërinj, në mollëza? Po ta gjykojmë, më e mira është të turret drejt pulave me kokën përpara për të çarë hijen.
Duke u përpjekur, me lëvizje të verbëri, mbërrin te çengeli i derës. Nga zhurma e hapave të tij, pulat e trembura vërtiten në pullaz. Flokëkarrotëza iu bërtet: -Heshtni pra, jam unë!
Mbyll deriçkën dhe shkundet nga puplat. Kur kthehet, duke gulçuar, krenar për veten, në nxehtësinë e dritës, duket sikur e ka hequr veshjen me baltë dhe shi, ai ndihet më i lehtë. Qesh, qëndron drejt, me krenari, pret përgëzime dhe tanimë, larg rrezikut, kërkon në fytyrat e familjarëve gjurmën e shqetësimit që patën për të. Por vëllaçkoja i madh, Feliksi dhe motërza Ernestinë vazhdojnë me qetësi leximin e tyre dhe zonja Lepik, me atë zërin e saj karakteristik, i thotë: -Flokëkarrotëz, do shkosh ti, çdo mbrëmje, ta mbyllësh kotecin.