Midis dy xhamave të bashkuar me letër ngjitëse, lëvizte e punonte një mori kafshëzash të murrme. Në rërën që u kishte hedhur tregtari, milingonat kishin hapur galeri që lidheshin me njëra-tjetrën. Në qendër, dukej një kandërr më e madhe, e cila pothuaj nuk lëvizte kurrë. Ishte Mbretëresha që milingonat e ushqenin me nderim.
-Ato s’të bezdisin fare, tha tregtari. – Mjafton të hedhësh çdo muaj një pikë mjaltë te kjo e çarë… vetëm një pikë… milingonat e marrin dhe e shpërndajnë vetë.
-Vetëm një pikë mjaltë në muaj? – tha gruaja e re. – Një pikë mjaltë i mjaftoka tërë kësaj turme të jetojë një muaj?
Zonja mbante një kapele kashte të bardhë, një fustan musline me lule. Krahët i kishte të zhveshur. Shitësi e vështroi me pikëllim.
-Një pikë mjafton, – përsëriti ai.
-Ç’mrekulli! – tha zonja.
Dhe e bleu thneglishten e tejdukshme.
-I dashur, a i ke parë milingonat e mia? – tha zonja.
Xhamin e hollë, me gjallesa brenda, ajo e mbante midis gishtave të zbehtë, me thonj të lyer. Dashnori që ishte ulur përbri, e shikoi me admirim zverkun e saj të përkulur.
-Sa interesante e bën jetën, e dashur… Me ty gjithçka është e re, e larmishme… Mbrëmë, Bahu… Tani, këto milingona…
-Pa shih, i dashur, – tha ajo me një afsh fëmije që atij i pëlqente, (ajo e dinte këtë)… – A e shikon këtë milingonë vigane? Është Mbretëresha… Punëtoret kujdesen për të… I ushqej me dorën time… Dhe a nuk të duket e pabesueshme, i dashur? U mjafton një pikë mjaltë në muaj… A nuk është diçka poetike?
Pas tetë ditësh, që të dy, dashnori dhe burri i zonjës u mërzitën nga thneglishtja. Ajo e fshehu tek oxhaku i dhomës së vet, prapa pasqyrës. Në fund të muajit, zonja harroi t’u hidhte pikën e mjaltit. Milingonat vdiqën urie, ngadalë. Ato e ruajtën deri në fund pak mjaltë për Mbretëreshën, e cila vdiq e fundit.
filologus.al 
Leave a comment