Milingonat | Pierre Autin-Grenier

Sot, në mesditë, tek po shkundja sallatën, para shtëpisë, një krah që më përkiste mua, befas u shkëput dhe iku tutje, bashkë me shportën, mandej u rrokullis në bar. Pasi kaloi një grimë çmeritjeje të vërtetë, shkova me vrap ta merrja. Tek po e bëja këtë punë, tani qe një këmbë që u nda nga unë po aq papritmas dhe ma preu hovin. Duke ecur tingthi, u nisa për te ky organ i domosdoshëm. Me të arritur aty, tek po ulesha për ta kapur me dorën që më kishte mbetur, i shastisur, pashë se ajo ra me një zhurmë të mbytur në bar, siç bie koka e një të dënuari në një kovë me tallash. Kjo ndodhi para syve të gruas sime që zbavitej, duke e ndjekur këtë skenë nga dritarja.
Atëherë, nga të gjithë anët, njëkohësisht, në varganë të lemerishëm e gëlimtarë, ia behën me miliarda milingona të vockla, të zeza, me këmbë të leshtorme e me kafka të vdekurish. Në të vërtetë, dukej sikur ato nuk vinin nga asnjë vend, po sikur mbinin nga dheu. Pa humbur asnjë çast, sakaq zunë t’i çonin në filifistun pjesët e mjera e të përndara të vetes sime. Të gjitha lëviznin si në ethe, duke filluar që nga milingonat më të reja e deri te plakat marroqe e dhëmbërëna.
Ndonëse secila ishte e aftë të mbartte dymbëdhjetë herë më shumë se pesha e saj, sipas Bufonit, kafshëzave të shkathëta iu desh të lëviznin tërë pasditen, në diell, për ta mbledhur tok në thneglishten e tyre të nëndheshme atë vandak gjymtyrësh të mangëta. Vetëm kur ra nata, i bashkuar me kujdes prej tyre, pa shumë vështirësi, munda ta shkundja pluhurin që më mbulonte. I shqetësuar, u ktheva prapë në shtëpi, e ndërkohë mendoja: edhe sot shpëtove paq or mik!