Manueli dhe gruaja e tij ishin të varfër dhe kur nisën kërkimet për një apartament në Paris, mundën të gjenin vetëm dy dhoma të errëta, nën nivelin e rrugës, me një oborr të përmbytur. Manueli u mërzit, ai ishte artist dhe nuk kishte mjaftueshëm dritë për të punuar, por të shoqes nuk i interesonte shumë. Ajo shkonte çdo ditë të bënte akrobacirat e saja në cirk.
Në atë vend të errët dhe të harruar, e gjithë jeta e tij u kthye në burg. Portieri ishte shumë i vjetër dhe banorët e tjerë duket sikur e kishin bërë me fjalë ta kthenin pallatin në një azil pleqsh. Atëherë, Manueli brodhi rrugëve derisa ndaloi përpara një lajmërimi: me qera. E drejtuan në një apartament në papafingo me dy dhoma, që dukej si kolibe, por njëra nga dhomat kishte një tarracë, dhe kur Manueli doli në tarracë, u përshëndet nga të bërtiturat e nxënëseve gjatë pushimit të madh. Përballë ndodhej një shkollë dhe poshtë tarracës, dukeshin vajzat që harliseshin në oborr.
Manueli i vështroi gjatë për disa minuta, fytyra iu çel dhe buzëqeshja i shkoi vesh më vesh.
Atij i kaloi një drithërimë e lehtë, njësoj si atëherë kur parandjen kënaqësi të mëdha. Ai donte të hynte menjëherë në apartament, por kur erdhi mbrëmja dhe iu lut Terezës ta shikonte dhe shqyrtonte, ajo nuk pa gjë tjetër veçse dy dhoma të pabanueshme, të ndyra dhe të braktisura. E ai tha “por ka dritë, ka dritë për të pikturuar dhe ka një tarracë”. Tereza mblodhi supet dhe tha “Unë nuk do të jetoja dot këtu”.
Atëherë, u tregua dinak. Bleu bojë, çimento dhe dru. Mori dy dhomat me qera dhe iu përvesh punës derisa i rregulloi. Atij nuk i pëlqentë kurrë të punonte, por këtë herë, si asnjëherë më parë, vendosi të bëntë një punë të shkëlqyer zdrukthtarie dhe lyerjeje, që ta zbukuronte vendin për Terezën. Ndërsa lyente, suvatonte dhe ngulte, dëgjonte të qeshurat e vajzave të vogla që luanin në oborr. Por e përmbante veten, duhej të priste çastin e duhur. Ai shikonte ëndrra me sy hapur mbi jetën në këtë apartament, kaq afër me nxënëset e shkollës.
Brenda dy javësh, apartamenti ishte trasformuar. Muret ishin të bardha, dyert të mbyllura siç duhet, dollapët mund të përdoreshin, dyshemeja nuk kishte më gropa. Atëherë, solli Terezën. Ajo u mahnit kaq shumë dhe menjëherë pranoi të jetonte. Brenda ditës, një karrocë solli orenditë. Në këtë vend të ri, tha Manueli, kishte aq dritë sa mund të pikturonte. Madje, ai po kërcente, i gëzuar dhe i tjetërsuar. Tereza lumturohej kur e shikonte kaq të gëzuar.
Mëngjesin tjetër, kur gjërat ishin gjysëm të paketuara dhe ata kishin fjetur në krevate pa çarçafë, Tereza shkoi të praktikohej në cirk dhe Manueli mbeti vetëm për të rregulluar shtëpinë. Por në vend që të merrej me shtëpinë, ai doli dhe shkoi në dyqanin e kafshëve. Atje, shpenzoi paratë e ushqimeve që Tereza i kishte dhënë, për të blerë një kafaz dhe dy zogj tropikal. Shkoi në shtëpi dhe e vari kafazin jashtë në tarracë. Për një moment hodhi shikimin nga vajzat e vogla që luanin, vështroi këmbët nën fundet valëvitëse. Si rrëzoheshin mbi njëra tjetrën! Si i merrte era flokët kur ndiqnin njëra-tjetrën! Gjoksi i tyre i vockël kishte filluar të merrte formë. Ai u skuq në fytyrë, por nuk e zgjati. Kishte një plan dhe ishte shumë i përkryer për ta dreqosur kaq shpejt. Për tri ditë rresht, prishi paratë e ushqimeve me zogj të llojeve të ndryshme.
Tani, tarraca gjallëronte nga zogjtë. Çdo mëngjes, në orën dhejtë, Tereza shkonte në punë dhe apartamenti mbushej me rrezet e diellit dhe të qeshurat e të qarat e vajzave të vogla.
Ditën e katërt, Manueli doli në tarracë. Në orën dhjetë ishte ora e pushimit të madh. Oborri gumëzhinte: një orgji me shalë dhe funde shumë të shkurtra, që gjatë lojrave zbulonin mbathjet e bardha. Atë po e kapnin ethet, tek qëndronte mes zogjve të tij, por më në fund plani i tij pati sukses: vajzat e panë.
Ai thirri “Pse nuk vini t’i shikoni? Ka zogj nga e gjithë bota. Madje, ka zogj me kokë majmuni që vijnë nga Brazili”.
Vajzat qeshën mes tyre, por pas shkolle, plot kuriozitet, disa nga to u shfaqën në derën e apartamentit të tij. Kishte frikë mos vinte Tereza. Ndaj, tani për tani, i la të sodisnin zogjtë dhe të kënaqeshin me sqepat shumëngjyrësh, papafingon dhe cicërimat e çuditshme. I la të dërdëllisnin dhe të shikonin, të familjarizoheshin me vendin.
Kur Tereza u kthye, rreth orës një e gjysmë, ai kishte marrë nga vajzat premtimin se do të vinin ta shikonin ditën tjetër në mesditë, menjëherë sapo të mbaronte shkolla.
Në orën e caktuar, ato erdhën për të parë zogjtë, erdhën katër vajza të masave të ndryshme, një me flokë të gjatë të verdhë, një tjetër me kaçurrela, e treta e bëshme dhe indiferente dhe e katërta e dobët, e turpshme dhe me sy të mëdhenj. Teksa qëndronin e shikonin zogjtë, Manueli filloi të bëhej nervoz dhe u eksitua. Tha: ‘Më falni, më duhet të shkoj të bëj shurrën’.
Ai e la derën e banjos hapur, në mënyrë që ato mund ta shikonin. Vetëm njëra nga to, e turpshmja, ktheu kokën dhe ia nguli sytë. Manueli i kishte kthyer kurrizin, por ndjente pas shpatullave nëse po e shikonin. Kur shikoi vajzën e turpshme, me sytë e saj të mëdhenj, ajo menjëherë hoqi shikimin. Manueli u detyrua të mbërthehej. Ai dëshironte shumë të kënaqej, por ngadalë-ngadalë. Kaq mjaftonte për sot. Sytë e mëdhenj të ngulur te ai e bënë të ëndërronte gjatë të gjithë ditës, duke ekspozuar penisin e tij përpara pasqyrës, duke e tundur si një karamele.
Manueli e kishte të qartë se natyra ishte treguar zemërgjerë me përmasat e tij. Ishte, po ashtu, e vërtetë se penisi i tij fishkej sapo i afrohej një femre, sapo prekte një femër; ishte gjithashtu e vërtetë se dështonte t’i jepte Terezës atë që ajo kërkonte; por ishte po aq e vërtetë se nëse një grua ia ngulte sytë, do t’i rritej në përmasa të mëdha dhe do të sillej plot gjallëri. Atëherë, ai tregonte më të mirën e tij.
Gjatë orëve kur vajzat ishin brenda në klasë, ai frekuentonte banjot publike të Parisit, që ishin me shumicë: kioska të vogla dhe rrumbullake, labirinte pa dyer, nga të cilat dilnin gjithmonë meshkuj, që me krenari mbërthenin rripin e pantallonave, teksa i ngulin sytë ndonjë gruaje elegante, të parfumosur dhe moderne, e cila nuk do ta kuptonte menjëherë që burri në fakt po dilte nga banjot publike, por që pastaj ajo do t’i ulte sytë. Kjo ishte një ndër kënaqësitë më të mëdha të Manuelit. Gjithashtu, ai qëndronte përballë shurrëtoreve dhe shikonte shtëpitë përballë, ku shumë shpesh dilnin gra që vareshin në dritare ose qëndronin në ballkon; dhe nga aty ku ishte, ato mund ta shikonin duke fërkuar penisin. Ai nuk merrte asnjë kënaqësi kur e shikonin meshkuj, përndryshe kjo do të ishte një parajsë për të, sepse të gjithë meshkujt e dinë hilen e të shurruarit qetësisht, ndërsa shikonin fqinjin e tij të bënte të njëjtën gjë. Dhe djem të rinj vinin pa asnjë arsye të veçantë, por vetëm për të parë dhe mbase të ndihmonin ndonjë gjatë aktit.
Ditën që vajza e turpshme pa Manuelin, ai ishte shumë i lumtur. Mendoi se tani do të ishte më e thjeshtë të kënaqte veten e tij plotësisht, vetëm se duhej të përmbahej. Asaj që ai i frikësohej më shumë ishte dëshira e tij e rrëmbyer për të ekspozuar veten me çdo kusht dhe pastaj çdo që do të shkatërrohej.
Erdhi çasti për një tjetër vizitë dhe vajzat po ngjisnin shkallët.
Manueli mbante veshur një kimono, një që mund të hapej lehtësisht dhe aksidentalisht.
Zogjtë po performonin shumë bukur, grindeshin, putheshin dhe ziheshin.
Manueli qëndronte prapa vajzave. Papritur, kimonoja u hap dhe ai u çmend, kur e gjeti veten duke prekur flokët e gjatë dhe të verdhë. Në vend që ta mblidhte kimononë, ai e hapi edhe më shumë, vajzat kthyen kokën dhe e panë në ekstazë, me penisin e madh të erektuar, të drejtuar nga to. Të gjitha u frikësuan, njësoj si zogjtë e vegjël dhe ia mbathën.
Përktheu: Anila Balla
filologus.al 
Leave a comment