Franz Kafka

Më the njëherë se do të doje të uleshe përkrah meje ndërkohë që shkruaja. Dëgjo, në atë rast as që do të mund të shkruaja një gërmë. Të shkruash do të thotë të zbulosh veten së tepërmi; atë limit të vetëzbulimit dhe dorëzimit, në të cilën një qenie njerëzore, kur përfshihet në të tjerët, do të ndihet sikur po humbet veten, dhe nga e cila, si pasojë, ai do të sforcohet për aq kohë sa të gjendet në mendjen e duhur – për të gjithë ai do të jetojë për aq kohë sa është gjallë – madje as shkalla e vetëzbulimit dhe dorëzimit nuk është e mjaftueshme për të shkruar.

Shkrimi që buron nga sipërfaqja e ekzistencës – kur nuk ka rrugë tjetër dhe puset thellukë janë tharë – është një hiç dhe shemb çastin kur një ndjenjë e bën sipërfaqen të dridhet. Prandaj dikush nuk mund të gjendet mjaftueshëm vetëm kur një tjetër shkruan; sepse nuk mund të ketë kurrë heshtje të mjaftueshme rreth atij që shkruan; sepse as nata nuk është e mjaftueshme.