Oktapodi që nuk ngordhi | Sakutaro Hagiuara

Një oktapod, në prag të ngordhjes prej urisë kishte kaq shumë kohë mbyllur në një akuarium. Një fije drite filtronte mes qelqit dhe shpërndante gjithë trishtimin mbi hijen e dendur të gurit. E gjithë bota tashmë as që mendonte për këtë kuti qelqi harruar në errësirë. Mund të mendohej se oktapodi vërtet mund të kishte ngordhur dhe në të mund të shihej vetëm uji i algëzuar ndriçuar prej agut të mëngjesit. Por ai ende nuk kishte dhënë shpirt. Kish qëndruar i fshehur pas gurit. Dhe kur u zgjua prej gjumit të thellë nisi të ndjejë sërisht urinë e tmerrshme, ditë pas dite në atë burg të vetmuar, nuk pati mbetur gjë as prej zbukurimeve të cilat i përtypte sa për të humbur mendjen. Atëherë filloi të përtypë tentakulat e tij. Mbaroi të parën, nisi me tjetrën. Kur përfundoi me to, nisi të hante të brendshmet, një e nga një.
Në këtë mënyrë oktapodi përfundoi së ngrëni të gjithë trupin e tij, lëkurën, trurin, stomakun, krejt gjithçka.
Një mëngjes u duk andejmi një kujdestar, hodhi sytë brenda akuariumit dhe pa vetëm ujë të gjelbër dhe alga që valëzonin. Oktapodi thuajse qe zhdukur.
Por ai ende nuk kishte ngordhur. Askush nuk mundej të mbijetonte në atë qeli qelqi i vetmuar dhe i braktisur. Për shekuj me radhë, për të mos thënë përgjithmonë, aty ende jeton një krijesë e padukshme, pre e mangësive dhe pakënaqësive të tmerrshme.