Czesław Miłosz | Elegji për N.N.

Menjëmend t’u duka kaq larg?

Mjafton të ngarendësh mbi valëzat e Baltikut

dhe pas rrafshultës daneze, tej pyjeve me ahishta

kah oqeani të kthesh, dhe aty, fill dy hapa m’a ke

Labradorin – lëbardhur kësaj stine të vitit.

Dhe nëse për ty që andrron gjiun e shkretë të detit,

që kaq tmerr i ke marrë qytetet dhe ta shpifin autostradat,

do të gjendet makar një dhiare – përmidis pyjesh të shurdhër,

përsipri kaltërsive poshtë borës së shkrirë të liqenjve përplot gjurmë egërsirash, –

drejt e tek minerat e braktisura të arit

                                                            rrëzë maleve të Sierrës.

Mandej – merr teposhtë rrjedhës së Sakramentos,

ndërmjet kodrash, harlisur me lisa gjembaçë,

mandej – shpeshtina halore ekualiptesh, përmbas cilit

më takon mua.

 

E di, shpesh, kur lulëzon mancanita

dhe gjiri kaltërohet mëngjesesh pranverore,

ndërmend padashje shtëpinë buzë liqenit,

rrjetat që thahen nën qiellin e ulët lituanez.

Ajo pishinë ku ti zhveshe fundin

ka ngrirë përjetësisht në kristal të kulluar.

Terri u mpiks mjaltë përqark verandës.

Kukuvajkat rrahin krahët, dhe kundërmon lëkurë.

 

Si kemi mundur t’ia dalim gjallë, as vetë nuk e di.

stilet, rradhët shtjellën mjegullishtë me masën e zbërdhylët,

Shndërrohen në fosile.

S’ke si ia qëllon këtu thelbit.

Koha që ikën lyen me rrëshirë doriun

çil, dhe kolonadën vendase

të tregut, dhe parukën e madam Figeltaub.

Vetë e di, kemi mësuar shumë gjëra,

si të shkasin dore prajshëm ato

që s’mund duarsh të dalin: njerëzit, viset,

dhe si rreh zemra atëherë kur duhet të plasë katërsh.

Buzëqeshim; çaji në trapezë, po ashtu biskotat.

Vetëm dyshimi na ther herdokur, se hiri i furrave

në Zaksenhauzen do të na kish qenë paksa më i shtrenjtë.

Ani, kurmi nuk mund të dashurohet me hirin.

 

Ti u mësove me dimrat e rinj ndër shira.

Me muret e shtëpisë, prej nga është larë përjetësisht

gjaku i padronit gjerman. Gjithashtu dhe unë

mora prej jetës ç’munda: qytete dhe shtete.

Në të njëjtin liqen nuk mund të hysh dy herë;

sall rrezja diellore përkitazi gjethes së vërriut,

cek, teksa përthyhet në fundin e tij dhe bredhërin.

 

Jo, jo pse është larg

ti nuk m’u shfaqe as ditën, as natën.

vit pas viti, duke u bërë gjithë e më i madhe,

piqet në ne fruti i përbashkët: shpërfillja.

Përktheu Agron Tufa