Në letërsi duhet të shmangni me patjetër:
- Interpretimet antikonformiste të veprave apo njerëzve të famshëm. Për shembull, përshkruani mizogjininë e Don Zhuanit, etj.
- Çiftet e pesonazheve jashtëzakonisht të ndryshëm ose kontradiktorë si Don Kishoti dhe Sanço Plëncit, Sherlok Holmsit dhe Uatsonit.
- Zakonin e karakterizimit të personazhve nga hobi i tyre siç bën, për shembull, Dikens.
- Në zhvillimin e komplotit, marrapjesjen e lojërave ekstravagante me kohën dhe hapësirën, siç bëjnë Folkner, Borges dhe Kaseres.
- Në poezi, situatat apo personazhet me të cilët mund të identifikohet lexuesi.
- Personazhet që kanë të ngjarë të bëhen mite.
- Frazat, skenat e lidhura qëllimisht me një vend apo kohë të caktuar; pra mjedisin vendas.
- Enumeracionin kaotik.
- Metaforat në përgjithësi dhe metaforat vizuale në veçanti. E thënë më konkretisht, metaforat bujqësore, detare apo bankare. Shembull krejtësisht i padëshirueshëm: Prusti.
- Antropomorfizmin.
- Krijimin e romaneve, komploti i të cilëve sjell në mendje një libër tjetër. Për shembull, Uliksi i Xhojsit dhe Odisea i Homerit.
- Shkrimin e librave që duken si menu, albume, itinerare apo koncerte.
- Gjithçka që mund të ilustrohet. Çdo gjë që mund të sugjerojë idenë për t’u bërë film.
- Në esetë kritike, çdo referencë historike ose biografike. Shmangni gjithmonë aludimet për personalitetin apo jetën private të autorëve të studiuar. Mbi të gjitha shmangni psikoanalizën.
- Skenat shtëpiake në romanet policorë; skenat dramatike në dialogët filozofikë. Dhe në fund:
- Shmangni kotësinë, modestinë, pedofilinë, mungesën e pedofilisë dhe vetëvrasjen.
Përktheu Antonio Çikollari
filologus.al 
Leave a comment