Tenxherja | Agron Tufa

…Im atë është ndërtues shtëpish. A e di vallë ai se çfarë çatie e ndërlikuar është çatia e një fëmije? A mund të gjendet vallë në gjithësinë e paanë një çati aq e brishtë e aq e ndërlikuar sa çatia e një koke kaçurrele? Cili instrument në botë qenka më i përsosur e më i thyeshëm se sa çatia e një ferishteje, që mëton të shëtisë e të vërë në veprim tempullin e tij shëtitës? Si mund ta prishësh, ta shkatërrosh këtë çatizë, më të ndërlikuarën në kozmos? Nuk ka kuptim, nuk ka hon që e nxë këtë krim, prandaj mendoj se kjo botë është përfshirë tejpërtej nga debilizmi. Profilet e pikëlluara të prindërve tanë duket se reflektojnë pikërisht një pikëllim të ngjashëm. Atyre po mundohen me përdhunë t’u prishin çatizat e krijesave të gjakut, kokat kaçurrele të fëmijëve të tyre, brenda të cilave ata të dy, si dy serume qiellorë, kanë derdhur pikë-pikë dashurinë dhe sakrificat, privimet dhe dëshpërimet… Ah, babë, babë! Do ta durojmë tehun e egër! Le të bjerë mbi ne! Ndoshta do të dimë t’i mbyllim me kohë prerjet e trungut tonë, andej nga sot rrjedh gjaku juaj i bekuar!…