Syzet | Matias Garcia Megias

Kam një palë syze që shohin vetëm të vërtetën. Meqenëse nuk jam mësuar, nuk mundem t’i përdor.
Veçse njëherë…
Ime shoqe flinte krah meje.
Vendosa syzet, e vështrova.
Kafka e saj qëndronte mbi çarçafë dhe shkëmbente ajrin pranë krahut tim, fare pranë meje.
Kocka e rrumbullakët që gjendej mbi nënkresë kishte flokët e sime shoqeje, krelat e saj.
Dhëmbët e vënë që pengonin frymëmarrjet dhe e bënin të gërrhiste, kishin shtojcat prej platini që kishte ime shoqe.
Ledhatova flokët dhe përkëdhela atë çka shihja duke u përpjekur të mos mbërrij në zgavrat bosh të syve: nuk kisha pikë dyshimi, ajo ishte ime shoqe.
Hoqa syzet, u çova prej krevatit, dhe nisa të eci në gjumë rreth e rrotull dhomës derisa ëndrra përfundoi dhe më la sërisht shtrirë.
Prej atëherë, mendoj së tepërmi mbi gjërat në lidhje me jetën dhe vdekjen.
E dashuroj time shoqe, por nëse do të isha më i ri do të më merrnin për murg.