Përralla në telefon | Gianni Rodari

Qyteti pa majë

Xhovanush Humbëditëshi ishte udhëtar i madh. Udhëto e udhëto, një herë qëlloi në një qytet ku majat e shtëpive ishin të rrumbullakëta dhe çatitë nuk përfundonin me majë, por me sipërfaqe të rrumbullakët. Përgjatë rrugës ndodhej një gardh me trëndafila dhe Xhovanushit i erdhi ideja për të futur disa tek vrima e gjilpërës.
Ndërkohë që mblidhte trëndafila, bënte kujdes se mos shpohej nga gjembat, por vuri re se gjembat nuk shponin, nuk kishin majë, ngjanin si gomë dhe i gudulisnin dorën.
– Pa shih, pa shih, – tha Xhovanushi me zë të lartë. Mbrapa gardhit u duk një roje që i tha duke qeshur:
– Nuk e dinit që është e ndaluar të këputen lulet?
– Më vjen keq, nuk e kisha menduar.
– Atëherë do të paguani vetëm gjysmë-gjobe, – tha roja, i cili me atë buzëqeshje mund të kishte qenë Burri prej gjalpi që çoi Pinokun në Qytetin e Dështakëve.
Xhovanushi vështroi që roja po shkruante gjobën me një laps pa majë dhe i shpëtoi pyetja:
– Më falni, mund ta shoh shpatën tuaj?
– Me kënaqësi, – tha roja. Dhe natyrisht as shpata nuk kishte majë.
– Po ç’vend na qenka ky?
– Qyteti pa majë, – u përgjigj roja, me aq ëmbëlsi sa fjalët e tij duhen shkruajtur me shkronja të mëdha.
– Po për gozhdët si ia bëni?
– Nuk i përdorim më, bëjmë gjithçka me ngjitës. Dhe tani, ju lutem, më jepni dy shpulla. Xhovanushi hapi gojën aq shumë sikur do i duhej të gëlltiste një tortë të tërë.
– Të lutem, nuk dua të përfundoj në burg për fyerje të autoriteteve. Në fakt, dy shpulla duhet t’i marr, jo t’i jap.
– Po këtu bëhet kështu, – shpjegoi me mirësjellje roja,- për një gjobë 4 shpulla, për gjysmë-gjobe 2 shpulla.
– Rojes?
– Rojes.
– Por është e padrejtë, e tmerrshme.
– Sigurisht që është e padrejtë, e tmerrshme, – tha roja. – Është aq e urryeshme sa njerëzit për të mos qenë të detyruar të godasin të shkretë e të pafaj, kujdesen të mos bëjnë asgjë kundër ligjit. Hajde, mi jep ato dy shpulla, dhe kujdes herës tjetër.
– Por unë nuk dua as tju prek mollëzat: po ju përkëdhel.
– Meqë qenka kështu, – përfundoi roja, – duhet t’iu shoqëroj deri në kufi.
Dhe Xhovanushi i poshtëruar, u detyrua të linte Qytetin pa majë. Dhe sot ai ëndërron të kthehet atje, për të jetuar në mënyrë të sjellshme, në një shtëpi të bukur me çati pa majë.

Qyteti me ‘S’ përpara

Xhovanush Humbëditëshi ishte një udhëtar i madh. Udhëto e udhëto, qëlloi në Qytetin me ‘s’ përpara.
– Po ç’lloj qyteti na qenka ky? – e pyeti Xhovanushi një qytetar që po merrte ajër të pastër poshtë një peme. Qytetari nxori nga xhepi një brisk dhe e vendosi mbi pëllëmbën e hapur.
– E sheh këtë?
– Është një brisk xhepi.
– E gabuar. Në fakt është një ‘sbrisk’, që do të thotë një brisk me ‘s’ përpara. Shërben për të rizgjatur lapsat, kur janë mbaruar dhe është i dobishëm nëpër shkolla.
– Fantastike, – tha Xhovanushi, – pastaj?
– Pastaj kemi ‘spriftin’.
– Doje të thoje priftin.
– Një prift shërben pak nëse nuk keni pallto për të vënë në të. Me ‘spriftin’ gjithçka është ndryshe. Atje nuk duhet të vendosësh gjë, gjithçka është e ngjitur. Nëse keni nevojë për një pallto zgjatni dorën dhe e merrni. Kush ka nevojë për një xhaketë nuk duhet të shkojë ta blejë: kalon nga sprifti dhe e merr. Ka sprift vere dhe dimri, për burra dhe për gra. Kështu kursejmë.
– Bukuri! Dhe pastaj?
– Pastaj kemi aparatin ‘sfotografik’ që në vend të bëjë fotografi, bën karikatura, kështu qeshim. Pastaj kemi ‘stopin’.
– Sa frikë!
– Përkundrazi. ‘Stopi’ është e kundërta e topit dhe shërben për të zhdukur luftën.
– Dhe si funksionon?
– Thjesht fare, mund ta përdorë dhe një fëmijë. Nëse ka luftë, i biem strombës, gjuajmë me stop dhe lufta zhduket.
Ç’ mrekulli, Qyteti me s përpara!

Njerëzit prej gjalpi

Xhovanush Humbëditëshi, udhëtar i madh dhe eksplorues i famshëm, qëlloi një herë në Qytetin e njerëzve prej gjalpi.
Në diell, ata shkriheshin, kështu që duhet të jetonin gjithnjë në freski dhe jetonin në një qytet ku në vend të shtëpive kishin frigoriferë. Xhovanushi kalonte nëpër rrugë dhe i shihte të ngjitur në dritarëzat e frigoriferëve të tyre, me një qese me akull në kokë. Në sportelin e çdo frigoriferi ishte një telefon për të folur me fqinjin.
– Alo!
– Alo!
– Kush flet?
– Jam mbreti i njerëzve prej gjalpi. Panë e cilësisë së lartë. Qumësht lope zvicerane. E keni parë mirë frigoriferin tim?
– Sigurisht, është me ar masiv. Po nuk del asnjëherë që aty?
– Në dimër, nëse bën mjaftueshëm ftohtë, dal me një makinë akulli.
– Dhe nëse rastësisht dielli del paprtitur nga retë, ndërkohë që lartmadhëria e tij është duke shëtitur?
– Nuk mundet, nuk i lejohet. Do e fusja në burg me ushtarët e mi.
– Bum! – bëri Xhovani, dhe shkoi në një qytet tjetër.