Vrundujt e erës frynin mes korijeve të qarrishtës,
Shtërzonte një grua, si t’ish tue lindun nga zori
Dhe rana ia rrihte lëkurën cullake, të shkumëst,
Dy kambët e saj u hapën mbi fatin tim prej dashnori.
Deti u tërhoq përtej cakut të mrekullive
Ku hapeshin mundësitë, në një dhé të zi e të butë;
Unë prita mëngjesin, kthimin e orakujve,
Buzët m’u hapën për një klithmë të padukë
Ti ishe i vetmi horizont i natës sime sterrë;
Mëngjesin tek njihnim, kurmesh fqinje prore,
Përshkuam ne, pa vuajtje e pa poterë,
Lëkurat e mbivendosuna të pranisë hyjnore
Para se me ra në një rrafsh të përfushtë
Cit me kurme t’pajetë, cullakë e të ngrimë,
Kemi ecë bripërbri një udhëze të ngushtë,
Kemi pasë çaste t’papërligjuna dashnie.
Përktheu nga frengjishtja Agron Tufa
filologus.al 
Leave a comment