(Parodi)
Edgar Poe:
Anës një pylli të lashtë, të errët, të mbuluar me një tis të mistershëm të egër, mbi të cilin vërtiteshin re të zeza avujsh ogurzinj dhe ku dukej sikur dëgjohej një tringëllimë e kobshme prangash, jetonte me një frikë mistike Kësulëkuqja.
Ernest Heminguej:
Hyri nëna. Ajo vuri mbi tryezë një trastë. Në trastë kishte qumësht, bukë të bardhë dhe vezë.
-Na! – tha nëna.
-Çfarë? – e pyeti Kësulëkuqja.
-Na këtë, – tha nëna, – çoja sat gjysheje.
-Mirë, – tha Kësulëkuqja.
-Dhe hap sytë e bëji katër, – tha nëna. – Ujku!
-Po.
Nëna e ndoqi me sy të bijën, që të gjithë e thërrisnin Kësulëkuqe, sepse mbante një kësulë të kuqe majë kokës. Dhe duke vështruar të bijën tek po dilte, nëna mendoi se ishte punë fort me zarar që e lëshoi vetëm në pyll dhe, përpos kësaj, mendoi se prapë kishte dalë ujku atyre anëve; dhe, si mendoi kështu, ndjeu se po shqetësohej.
Gi dë Mopasan:
Ujku i doli përpara. E vështroi me atë shikimin që i hedh bandilli i thekur parisien një kokete provinciale që ende përpiqet ta heqë veten si ndonjë ëngjëllushkë e padjallëzuar. Por ai i zë besë padjallëzisë së saj po aq pak sa ajo vetë, dhe i duket sikur po e sheh qysh tani tek zhvishet, tek i bie fundi dhe tek mbetet vetëm me këmishë, nën të cilën dallohen shkoqur trajtat e këndshme të trupit të saj të hajthëm.
Viktor Hygo:
Kësulëkuqja zu të dridhej. Ishte vetëm: ishte si gjilpëra mes shkretëtirës; si kokrra e rërës ndërmjet yjeve; si gladiatori midis luanëve; si somnambuli përmbi stufë…
Xhek London:
Por ajo ishte pinjolle e denjë e racës së vet; në dejet e saj rridhte gjaku i valë i pushtuesve të bardhë të botës. Prandaj, pa ia bërë syri tërr, iu vërsul ujkut, i dha një grusht dërrmues dhe ia këputi me alamet shkelmi barkut. Ujku, nga frika, ia mbathi me të katra. Ajo e ndoqi me sy dhe vuri buzën në gaz me atë nënqeshjen e saj prej femre hirëplotë.
Jarosllav Hashek:
-Oh ç’bëra! – mërmëriti ujku. – U turpërova për faqe të zezë!
Honor dë Balzak:
Ujku mbërriti në shtëpinë e gjyshes dhe trokiti në derë. Atë derë e kishte bërë qysh andej nga mesi i shekullit XVIII një mjeshtër i njohur. Ai e gdhendi prej druri lisi që ishte në modë asokohe, i dha trajtën klasike katërkëndëshe dhe i vuri çivi prej hekuri, të cilat, ndoshta, në atë kohë ishin të mira, por tani gërvinin dhe kërcisnin për shtatë palë qejfe. Dera nuk ishte e zbukuruar me lajle-lule; vetëm poshtë, në qoshen e djathtë, dukej një si e gërvishtur e thellë, që thuhej se e pat bërë me mamuzet e veta Selestin dë Sharvazhi, favorit i Maria Antonetës dhe kushëriri i parë nga nëna i gjyshit të gjyshes së Kësulkuqes. Përsa u përket të tjerëve, dera ishte njëlloj si të gjitha dyert dhe prandaj as që është nevoja të ndalemi për të më hollësisht.
Oskar Uajlld:
Ujku: Më falni, ju nuk ma dini emrin, por…
Gjyshja: Oh, gjë parëndësi! Në shoqërinë e sotme emrin më të mirë e kanë ata që janë pa emër fare. Ç’urdhëroni?
Ujku: E dini si është puna… Më vjen keq, por kam ardhur t’ju ha.
Gjyshja: Ç’mrekulli! Ju jeni një xhentëlmen shumë mendjemprehtë!
Ujku: Po unë e kam me gjithë mend!
Gjyshja: Dhe kjo i jep edhe më tepër shkëlqësi mprehtësisë suaj!
Ujku: Mua më vjen mirë që nuk po e merrkeni fort seriozisht atë që ju thashë.
Gjyshja: Sot, t’i marrësh seriozisht gjërat që janë serioze do të thotë të mos kesh pikë shijeje. Por ju qenkeni i padurueshëm!
Ujku: E kur bëhet ujku i padurueshëm?
Gjyshja: Kur të mërzit me pyetje.
Ujku: Po gruaja?
Gjyshja: Kur askush nuk është i zoti t’i tregojë vendin.
Ujku: Qenkeni fort e rreptë ndaj vetvetes!
Gjyshja: Kam besim në modestinë tuaj.
Ujku: Mund të më besoni. Nuk do t’i them askujt as edhe një gjysmë fjale! (E ha.)
Gjyshja (nga barku i ujkut): Sa keq që u nxituat! Unë po matesha t’ju tregoja një histori shumë të bukur…
Erih Maria Remark:
-Eja këtu, pranë meje, – tha Ujku.
Kësulëkuqja mbushi dy gota me konjak (ose rum, kalvados, xhin, etj.) dhe u ul buzë shtratit, pranë tij.
Ata të dy zunë të thithnin aromën e njohur të konjakut (të rumit, kalvadosit, xhinit, etj.). Në atë aromë kishte një lloj brenge dhe lodhjeje…, brengë dhe lodhje e muzgut që po shuhej. Konjaku (rumi, kalvadosi, xhini, etj.) ishte vetë jeta.
-Vërtet, – tha ajo. – Ne s’kemi ç’të shpresojmë më. Unë nuk kam të ardhme. Ujku heshtte. Ishte i një mendjeje me të.
filologus.al 
Leave a comment