Në male | Arturo Barea

Kjo pat ndodhur vjeshtën e parë të luftës.
Djali – njëzet vjeçar – ishte toger; babai, për të mos e braktisur të birin, qe ushtar. Në male u qëllua i biri, dhe i ati e mori mbi supe. E kishin plagosur për vdekje. Babai nuk mund të vraponte me peshë mbi të.
– Po vdes, baba, po vdes.
Babai vështroi me qetësi vragën teksa afrohej armiku. Nxori revolen dhe e vrau.
Të nesërmen në mëngjes, u nis në kreun e një ekspedite dhe gjeti trupin e pajetë të të birit braktisur shkëmbinjve. E uli në të ndenjura. E mbështollën në një flamur tringjyrësh.
Babai mori pjesë në varrim. Koka e tij e zbathur mbulonte të birin nën tokën e fortë kockore.
Koka qe thuajse tullace, e ndritur, me disa qime gri hapërdarë nëpër të. Me të njëjtën revole shpoi tej e tej dhe lëkurën pasqyrë të kafkës flokërrallë.
Skaji i flokëve të pakët gri u gjend përreth një vrime të tmerrshme që vetëm villte gjak dhe tru.
E varrosën ngjitur të birit.
I ftohti i maleve bëri burrat të qanin.