Plot jetë | John Fante

Ishte një shtëpi e madhe, sepse dhe ne ishim njerëz me plane të mëdha. I pari qe thuajse aty, një tollumbac në barkun e saj, një diçka që lëvizte çdo çast, që përdridhej dhe rrëshkiste si një tufë gjarpërinjsh. Në orët e qeta përpara mesnatës, vendosja veshin mbi të dhe dëgjoja gumëzhimat dhe pëshpëritjet si të pranverës, dhe gurgullimat; dhe gëlltitjet; dhe spërkatjet. Thashë:
-Sillet si të jetë mashkulli i gjithë gjallesave.
-Jo domosdoshmërisht.
-Asnjë femër nuk godet kaq shpesh.
Por ajo nuk kundërshtoi, Xhojsi im. Ajo kishte atë gjënë e veçantë, ishte e largët, e përbuzshme dhe disi e lumtur.
Gjithsesi, nuk më interesonte dhe aq fryrja e barkut.
-Është kaq joestetike, – dhe i sugjerova të veshë diçka të ngushtë për të zbuluar format.
-Dhe ta vras?
-Ata bëjnë gjëra të veçanta. I kam parë.
Hodhi sytë nga unë me ftohtësi – si të isha idiot, një budalla që e solli nata kalimthi, një njeri dhe asgjë më tepër, i tmerrshëm, absurd.
Shtëpia kishte katër dhoma. Ishte shtëpi e bukur. Kishte një gardh me trira rreth saj. Kishte një çati me majë. Madje kishte dhe një korridor me trëndafila përgjatë hapësirës mes rrugës dhe portës kryesore…