Personi i parë që e lexoi me vëmendje romanin Unë jam e kuqja ishte Filiz Çagman, drejtoresha e Pallatit Topkapë. Kur nisa të shkruaja librin, zonja Filiz ishte drejtoreshë e bibliotekës së Pallatit. Para se të filloja librin, bisedova gjerë e gjatë me të. Zonja Filiz më mësoi se, siç rezulton nga pikturat e papërfunduara që kanë arritur deri në ditët tona, fakti se miniaturistët e nisnin vizatimin e kalit nga maja e thundrës do të thotë se ata e njihnin përmendsh të gjithë profilin e kalit . Para se të botohej Unë jam e kuqja, një të diel u takuam me zonjën Filiz Çagman në Topkapë dhe rishikuam të gjithë librin faqe më faqe. Punuam deri në orët e vona. Kishte rënë mbrëmja, muzeu ishte mbyllur… Dolëm në oborrin Enderun. I shkretë dhe i errët, të shkonin të dridhura. Gjethet e vjeshtës, era, i ftohti… Hijet e errëta reflektoheshin dhe godisnin muret e Thesarit të përshkruar në roman . Qëndruam gjatë pa lëvizur, vështronim në heshtje… Në disa faqe të librit në duar, disa dorëshkrime ende të pa botuara. Ka disa gjëra , për të cilat themi “ia vlen vetëm për to”. Vetëm për atë të diel pasdite, në gjysmerrësirë në Pallat dhe me erën që frynte , ia vlejti të shkruaja Unë jam e kuqja.
Përktheu Stefan Vuçani
filologus.al 
Leave a comment