A është e drejtë t’i mësojmë fëmijët tanë të luten, kur vetë Zoti ka vdekur? E shtroj këtë problem fillimisht si baba e mandej si psikanalist. Por çfarë do të thotë të lutesh? Do të thotë të ushqesh tek fëmijët tanë iluzionin e një Zoti që nuk ekziston më, kohë pas kohe? Do të thotë, siç mendon një kulturë e caktuar e zhgënjyer, të ushqesh një ritual supersticioz? Ose, të mësosh të lutesh është një mënyrë për të ruajtur evokim e një Tjetri, që nuk mund të reduktohet në arrogancën e dijes sonë, është një mënyrë për të ruajtur jo gjithçkanë, për të edukuar pamjaftueshmërinë, për hapjen ndaj misterit, për takimin me të pamundurën e të shprehurit? Një kolegu im i dashur nuk më honeps dot teksa bëj këto hamendësime. Është i bindur që psikanaliza është një braktisje e pamëshirshme e të gjitha formave te lutjes. Zoti nuk përgjigjet, Babai hesht, qielli sipër nesh, siç përsërit Sartri, është i boshtë.
Edhe unë, ashtu si miku im, nuk di të lutem, edhe pse ime më ma ka mësuar me kujdes të plotë.
Lutja e drejtuar Zotit, i përket kohës së ekzistencës së Zotit. Edhe pse kam vendosur, së bashku me time shoqe, t’u mësoj fëmijëve të mi se është ende e mundur të lutesh, sepse lutja mbart vendin e Tjetrit, ashtu siç mbart atë të vetjes. Për t’u lutur – këtë u kam përsëritur fëmijëve të mi – është e nevojshme të gjunjëzohesh dhe të falënderosh. Përpara kujt? Atij Tjetrit? Nuk di të përgjigjem dhe nuk dua t’i përgjigjem kësaj pyetje.
Përktheu Anxhela Lepuri
filologus.al 
Leave a comment